Rajd noworoczny w Podlachii. Tam, gdzie słychać skrzypiący śnieg

Zimą Podlasie mówi ciszej.

Ale jeśli się zatrzymasz – usłyszysz więcej.

Od 31 grudnia 2025 do 3 stycznia 2026 byliśmy tu tylko my, dwie uczestniczki, konie i krajobraz, który każdego dnia wyglądał inaczej, choć wciąż był ten sam. Kameralny rajd noworoczny. Bez pośpiechu. Bez planu „do odhaczenia”. Z uważnością.

Sylwester przy koniach

Sylwestrowy wieczór spędziliśmy na biesiadzie i w stajni. Przy koniach.

Gdzieś dalej, we wsiach wokół, zaczęły rozbłyskiwać fajerwerki. Kolorowe światła przecinały zimowe niebo, a my patrzyliśmy na nie razem z końmi.

Nasze konie – przyzwyczajone do huku podczas rekonstrukcji historycznych – zupełnie się nie bały. Stały spokojnie, obserwowały. Jakby wiedziały o co chodzi i oglądałyrazem z nami.

Mogliśmy więc stuknąć się kieliszkiem szampana, wypowiedzieć życzenia na Nowy Rok i po prostu być.

Tu.

Razem.

W nocy świat zabielił się śniegiem.

Skrzyp śniegu pod kopytami

Kolejne dni prowadziły nas przez Nadbużański Park Krajobrazowy. Lasy. Łąki. Stare, zapomniane wsie. Trakty, którymi kiedyś wędrował miód, drewno i dobra rolne.

Śnieg trzeszczał pod kopytami.

Cisza miała swoją wagę.

A pełnia księżyca wieczorami rozświetlała drogę tak, że nie trzeba było niczego przyspieszać.

Zimą, gdy liści nie ma, widać więcej. Stare chaty stoją jak świadkowie czasu. Ślady historii wychodzą spod ziemi i spod śniegu.

Opowiadałam o tym, co działo się tu kilkadziesiąt lat temu – o ludziach, drogach, codzienności. O rzeczach, których nie znajdzie się w przewodnikach.

Dzień, który płynie swoim rytmem

Każdy poranek zaczynał się spokojnie.

Śniadanie z wiejskimi jajami, lokalnymi wędlinami i nabiałem z mleczarni za lasem. Bez pośpiechu, bez „zaraz musimy”.

Potem konie – przygotowane, spokojne, gotowe. I codziennie inna trasa, w innym kierunku świata.

W południe był popas. Krótszy niż latem, bo zimą nie chodzi o siedzenie długo. Rozgrzewająca, pożywna zupa, chwila oddechu. I dalej w drogę – tak, by powrót do stajni o zmierzchu był nadal przyjemnością.

Wieczorem czekała staropolska i podlaska obiadokolacja, domowe ciasta i poczucie, że karnawał zaczyna się po cichu, ale prawdziwie.

Konie, które rozumieją półszept

Jednym z najczęściej powracających zachwytów były konie.

Ich kondycja. Spokój. To, że wystarczy musnąć łydką, a one już wiedzą. Że sygnały są oczywiste, jeśli są poprawnie przekazane. Że niosą – także zimą, także w śniegu.

Konie zimą są w ruchu cały dzień, na padokach. Utrzymujemy spokojne, rozsądne tempo w terenie, dostosowane do warunków. Dbamy o ich żywienie, m.in. dzięki paszom od Polski Żłób, by miały siłę i wydolność wtedy, gdy dzień jest krótki, a noc długa.

To wszystko sprawia, że uczestnik może odpuścić czujność, przestać się spinać i po prostu jechać.

Z czym się tu przyjeżdża i co zostaje

Uczestniczki przyjechały zmęczone.

Święta. Praca pomiędzy nimi. Emocje Nowego Roku. Krótkie dni, które potrafią przytłoczyć.

Wyjechały spokojne.

Bez pośpiechu.

Nawet wtedy, gdy przed nimi była daleka droga powrotna. Z poczuciem, że odpoczął nie tylko kręgosłup, ale i głowa.

Piękne krajobrazy, cisza i konie poruszające się pewnie w każdych warunkach zostawiły jedno, bardzo proste uczucie:

było warto.

Czym jest dla mnie wypoczynkowy rajd konny

Wypoczynkowy rajd konny to taki, po którym nie trzeba brać urlopu, żeby odpocząć po urlopie.

Jest w nim dużo jazdy – bo po to się przyjeżdża.

Ale jest też przestrzeń na oddech, historię miejsca, rozmowę, ciszę. Nie ma presji na tempo, dystans ani wynik. Wysiłku jest tyle, by czuć ciało i ruch, ale nie na tyle, by się przemęczyć.

To rajd, który pozwala wrócić do codzienności spokojniej, niż się z niej wyjechało.

I dokładnie tak rozumiemy rajd konny zimą na Podlasiu – także wtedy, gdy myślimy już o lutowym Zimowym Końskim Retreat.